En dan zijn we alweer aanbeland bij het laatste deel van de blog over rouwretraites. Het verhaal over de retraite Ruimte voor verliesverdriet bij Margo, op haar mooie Alam Kita. Tijdens mijn reis ontdekte ik eerst het land en de Javaanse cultuur tijdens de Javatour, waar ik ook veel leerde over de verschillende religies en rituelen. Ik (her)ontdekte mijn eigen spiritualiteit. Tijdens deze rondreis ontmoette ik ook een spirituele groep en spiritueel leraar, wie met mij een een healing ceremonie deden in Sedan Kasihan Spring. Ik bezocht diverse paleizen en tempels, leerde kennismaken met Tarot en kreeg inzicht in mijn levensweg. Vervolgens reisde ik verder. Van Semarang naar Karimunjawa om tot slot deel te nemen aan de retraite.

Karimunjawa

Aangekomen op Karimunjawa stond Margo mij al op te wachten in de haven. Een warm welkom van een warme vrouw. En wow! Wat een prachtig eiland is Karimunjawa! Intens helder zeewater in alle kleuren blauw die je maar kunt bedenken. Het eiland zelf zo groen. De bootjes vol met alle kleuren van de regenboog. En de temperatuur zeer aangenaam, minder benauwd dan op Java zelf. Daar was het erg vochtig tegen het regenseizoen aan. Hier ook, maar toch minder. Na een aankomst knuffel gaf ik mijn koffer en tas af aan de chauffeur en stapte ik lekker bij Margo achter op de scooter. Heerlijk! Wind in de haren, touren, op naar Alam Kita. Het verkeer op Karimunjawa is een heel stuk rustiger dan op Java zelf. Bij Margo durfde ik wel achterop, haha!

Alam Kita

Na een korte rit kwamen we aan op Alam Kita, waar de chauffeur ook al stond te wachten met mijn bagage. De koffer werd naar mijn kamer gebracht en Margo leidde mij rond op haar prachtige landgoed. Wat een rust, wat een stilte, wat een prachtige ligging aan zee, wat een prachtige steiger. Wat een prachtige locatie! En de kamers…. In één woord ook geweldig! Waanzinnig mooie badkamers in de buitenlucht, waar vind je dat nou?! Een tropisch paradijsje. Rondom in zee groeit veel koraal. Één van de initiatieven van Alam Kita is behoud van het koraal. Hiervoor adopteren ze ook veel koraal van elders uit de zee, maken ze het koraal schoon en verzorgen het, zodat het weer in volle glorie kan herstellen en doorgroeien. In het koraal bij Alam Kita huist een divers onderwater biotoop. Prachtig om te zien! De zon, de zee, het helder blauwe water…. Het nodigde uit. Na een lekkere lunch, koffie en een verse smoothie was het tijd voor de bikini. De rest van de middag bracht ik door op de steiger. Zwemmen in de zeer zoute zee met hoog drijfgehalte, drijven op de golven, over het koraal heen zwemmen, het eiland vanaf het water goed in mij opnemen, boekje lezen op het ligbed. Even bijkomen van de doorreis en tot mezelf komen. Om de volgende dag te starten met het retraiteprogramma.

Yoga in de Pendopo

Ieder dag startten we om 8.00 uur met yoga. Vijf kwartier onder leiding van yogadocente Astrid. Pffff…. Ben je op “vakantie”, moet je iedere dag vroeg je bed uit voor yoga…… Iedere dag zag ik weer op tegen die wekker, ja, eerlijke dingen. 7.00 uur de wekker, gezicht opfrissen, haren kammen, sportkleding aan, koffie drinken. En dan yoga. Maar eigenlijk was dit gewoon echt wel een heel lekkere start van de dag! Ik met mijn korte hamstrings en yoga. Je wilt niet weten hoe vaak ik aan mijn vroegere turn carrière heb moeten denken. De forward fold ziet er bij mij echt super knullig uit, haha! Maar Astrid is een heel kundige yogadocente en zij heeft mij echt heel veel geleerd en heel goed begeleid in hoe ver ik kon gaan, maar ook in de houdingen aanpassen naar wat mijn lichaam kan met mijn kortere hamstrings. Ik begon het zelfs leuk te vinden onder haar leiding! Het was wel zweten in het vochtige klimaat, maar daarvoor is de ligging aan zee natuurlijk perfect. Na de yoga nam ik standaard eerst een duik in zee om vervolgens te genieten van een vers ontbijt en daarna te gaan douchen.

Serenity

Na de yoga had iedere dag een ander programma. Margo had diverse workshops voorbereid en een grote variëteit aan meditaties. Na het ontbijt en douchen startten we standaard met de Serenity en het trekken van een orakel dagkaart. Bij de Serenity stelde Margo mij iedere dag de volgende drie vragen: 1. Hoe voel je je? 2. Waar ben je dankbaar voor? 3. Wat is je doel vandaag? Dit was soms best lastig om te beantwoorden merkte ik. Vooral de tweede vraag. Wanneer je in zo’n diepe rouw zit is het moeilijk om dankbaarheid te vinden. Ik was wel intens dankbaar voor het aan zijn gegaan van de reis, voor alles wat ik daar mocht leren en alle liefdevolle begeleiding van Margo en het overige personeel. Uiteindelijk wist ik toch steeds iets te vinden. Bij het trekken van de Orakel dagkaarten verbaasde ik mij enorm over de mate waarin de boodschappen resoneerden! Ik had nog nooit eerder met tarot gewerkt, behalve de legging die Gabor voor mij deed tijdens de rondreis. Nu schudde ik zelf het dek, spreidde dit uit en liet mijn hand steeds de kaart uit kiezen. Ik merkte écht hoe mijn hand zwaar werd boven één specifieke kaart. Iedere dag opnieuw! En tijdens het lezen van de boodschappen die dagelijks bij de kaarten hoorden, voelden ze vooral inspirerend, maar ook werkelijk passend bij waar ik mee bezig was en bij mijn doel voor die dag.

Headspace

In verschillende meditaties heb ik veel over mijzelf geleerd. Ik was al bekend met mediteren. Sinds acht jaar mediteer ik al. Ik ben daarmee begonnen tijdens mijn burn-out, destijds voornamelijk om stil te kunnen worden. Mijn gedachten tot stilte te leren brengen, zodat ik kon slapen. Iets wat ik daarvoor altijd met veel moeite pas kon. Ik leerde meer mindfull te leven en minder te piekeren over gisteren en morgen. Dat deed ik altijd via de app Headspace. Dit is een Engelstalige app, waarin mindfullness en mediteren wordt aangeleerd. Het staat boordevol diverse trainingen en cursussen. Van de basisbeginselen, tot zeer gevorderde meditatievaardigheden. Cursussen over zelfliefde, eenzaamheid, verbinding, nervositeit, omgaan met verandering en stress, tot mindfull wandelen en sporten. Alle vaardigheden duidelijk uitgelegd met korte animaties. Als je een beetje Engels kunt en zoekt naar een fijne app om te leren mediteren, mindfull te leven of opzoek bent naar een grote bibliotheek geleidde meditaties, dan kan ik je Headspace van harte aanraden!

De ervaringen in de meditaties bij Margo zijn niet in woorden vast te leggen. Na acht jaar mediteren, ging in in Indonesië als vanzelf ineens drie lagen dieper in mijn meditaties! Ik ervoer een veel diepere meditatie beoefening die ik nu thuis ook veel gerichter kan inzetten om bij antwoorden in mezelf te komen. De ervaringen die ik heb beleefd in de meditaties zijn te bijzonder om in woorden uit te drukken, maar in een notendop zal ik het dan toch kort beschrijven. Ik heb ervaren dat ik meer ben dan mijn fysieke lichaam, ik heb mijn diepste verlangens en angsten gevonden, ik heb de aanwezigheid van mijn zoon gevoeld, ik heb mijn kracht hervonden. Ik heb vergeving gevoeld voor mijn schuldgevoelens, weer wat toekomstperspectief in zingeving gevonden. Maar vooral dus mezelf gevonden.

Creatieve workshops

Tijdens de retraite bood Margo ook diverse creatieve workshops aan. Waarin ik creatief werkte in verschillende werkvormen; schilderen, schrijven, beeldend in 2D en 3D. In deze workshops schonken we aandacht aan de verliezen die ik in mijn leven verloor. Ik leerde ernaar kijken voor wat ze me hebben gebracht. Ik heb veel verloren, maar ik heb daar ook zo ontzettend veel van geleerd! Vooral mijn eigen veerkracht. Ze hebben me allemaal gevormd tot de persoon die ik nu ben. Maar we schonken ook aandacht aan de toekomst. Wat verlang ik nog in het diepst van mijn ziel? Wat geeft mij nog de zin om verder te gaan? Hoe wil ik de rest van mijn leven invullen?
Ben ik toch helemaal geen crea bea (vind ik persoonlijk)… Schrijven gaat mij wel goed af, ja dat klopt. Maar dan krijg je ineens een klomp klei voor je neus geschoteld… Haha, ik en klei zijn geen vrienden kan ik je vertellen! En toch, ik heb mezelf verbaasd. Voorafgaand aan het kleien deden we een meditatie. En erna intuïtief beeldend kleien op de uitkomst van de meditatie. Ik ben best trots op wat ik uiteindelijk uit die homp tevoorschijn toverde. Het beeldje staat nu thuis in de woonkamer, waar hij iedere dag zichtbaar in mijn beeld staat. Ter inspiratie, mijn zielsverlangen.

Vrije tijd en ontspanning

En ik heb samen met Wawan een vuurtoren geknutseld. Wacht even, ik hoor je denken: ‘Je was toch geen crea bea?”. Klopt, daarom ook samen met Wawan! Hij is namelijk wél heel erg creatief. Jayden was gek op vuurtorens, iedere vakantie verzamelde hij er één als souvenir. En ik wil zijn collectie graag voortzetten. Ik was tot dan toe alleen nog nergens een miniatuur vuurtoren tegengekomen, ook niet tijdens het souvenir shoppen. Dus besloot ik er één te willen maken, en Wawan was de perfecte creatieveling om mij hierbij te helpen! (Kleine voetnoot: op de terugreis naar Nederland kwam ik dan alsnog een vuurtoren tegen op het vliegveld van Semarang, deze heb ik ook gekocht en als souvenir meegenomen.) En tussen alle activiteiten en ontspanning door hielden we heel fijne gesprekken. Ook de twee dames van de lunchroom Sabar op Alam Kita waren goed gezelschap tijdens ontbijt en lunch. Oh en wat een heerlijke lekkernijen maken zij! Genieten… Genieten! Samen met hen en Margo zijn we ook een avond naar het community plein gegaan om gebarbecuede verse vis te genieten als avondeten. Wat overigens echt een aanrader is om een keer te doen wanneer je op Karimunjawa bent. Dit was echt ontzettend lekker. En ook de setting heel gezellig en mooi om eens mee te maken. Zouden we in Nederland ook eens moeten doen! Oh wacht.. In Meppel doen we dat ook. Eens per jaar: Picknick in the Park. 😉

Spirituele verbinding

De hike en het snorkelen met Wawan waren intens. Met name emotioneel en spiritueel. Ik had nog nooit gesnorkeld, maar wilde dit wel al heel lang eens doen. Het was ontzettend mooi, maar ik raakte ook volledig in paniek in de zee die best ruig was op die dag. En dat terwijl ik ben opgegroeid op en in het water, in Giethoorn nota bene. Ik ben groot fan van alles wat op en in het water gebeurt en ook van de zee ben ik groot fan. Waarom ik zo in paniek raakte ontdekte ik pas twee maanden geleden tijdens een spirituele ervaring waarin ik een vorig leven herinnerde. Maar hier zal ik verder niet over uitweiden. Wawan wist mij op heel goede manier hierdoorheen te begeleiden. Hij bracht me veiligheid om weer tot rust te komen om vervolgens in rustige stappen te gaan snorkelen. Zo heb ik uiteindelijk ontzettend genoten van deze ervaring.

De hike was een spirituele tocht. Verbinden met de natuur, tekens vinden, schreeuwen, mediteren, kracht ontdekken. Tijdens de hike kwamen we van alles tegen. Mieren, duizendpoten, slangen, krekels, vleermuizen. Een glijpartij naar beneden. Wawan leerde mij over de lokale flora. En op de top van het eiland deed hij met mij een meditatie om te verbinden met de elementen. Margo had Wawan geïnstrueerd om mij te laten schreeuwen daarboven. Iets waar ik echt een hekel aan heb. Ik houd mezelf liever altijd wat op de achtergrond. Mijn rouwtherapeute had mij ook al eens geadviseerd af en toe van me af te schreeuwen. Ik vond dat maar niets en had en dus ook nog nooit gedaan. Ik word gewoon niet zo snel boos en schreeuwen doe ik al helemaal niet. Maar, goed als hij was… Begon Wawan eerst met schreeuwen. Gewoon schreeuwen, verder niets. En toen ik. “WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!!!!!”, zo hard als ik kon.

Vanuit mijn tenen, tot alle lucht uit mijn longen eruit was. En huilen dat ik deed! Ik stortte helemaal in, naar de grond. Ik had helemaal niet door dat dit in mij speelde. Ik houd van de natuur en mag ontzettend graag wandelen en hiken. Ik genoot enorm van de hike, de uitzichten en de meditatie. En potverdorie…. Ineens kwamen al mijn emoties los. Na een flinke huilpartij stond ik op. Om nog eens te schreeuwen. En deze tweede keer liet ik me gelden. Ik was boos. Zo boos! Zo boos op het leven, op het universum, op wat het dan ook maar was waarom Jayden zo jong moest overlijden. Zo jong van mij weg moest. Ik voelde een enorme kracht in mij tijdens deze tweede schreeuw. Ik dacht dat heel het eiland mij zou hebben gehoord. Eenmaal terug bij Margo vroeg ik haar of ze mij had gehoord, maar nee, haha. Wel bijzonder: ze had wel het gevoel gehad dat ik rond 11.00uur stond te schreeuwen. Even kijkend naar het tijdstip op dat moment, terugrekenend naar hoe laat wij ongeveer bovenaan de top waren… En mijn foto’s vanaf de top bestuderend op het tijdstip waarop ze genomen waren… Ja, dat klopte! Het zou rond 11.00uur zijn geweest dat ik daar stond te schreeuwen. Bijzonder 😉

Bijzondere ceremoniële meditatie

In de avond na de hike had Wawan nog een andere ceremonie met meditatie voor mij voorbereid. Tijdens de hike had hij namelijk contact gehad met Jayden vertelde hij. En Jayden wilde mij van alles vertellen, alleen hoorde ik het niet. De ceremonie met meditatie zouden bedoeld zijn voor mij om naar hem toe te komen, zodat hij mij kon vertellen wat hij wil vertellen. Mijn meditatie ging ontzettend diep, ik was op Alam Kita, maar mijn bewustzijn was mijlen verder! Van wat er om mij heen gebeurde kreeg ik maar weinig nog mee. Ik voelde dat iemand mij onder de arm pakte, alsof hij mij wilde optrekken vanuit zit naar staan. Op dat moment begon ik me af te vragen wie dit zou zijn, was het Jayden? Dus vroeg ik in gedachten ‘Wat wil je vertellen jongen? Wil je me laten zien waar je bent? Neem me maar mee, laat het me maar zien.”
Maar verder dan dit kwam ik niet. In gedachten strekte ik mijn arm omhoog naar hem uit, om me mee te laten nemen. Maar er gebeurde niets. Behalve dat mijn voetzolen extreem heet werden. Ik had het gevoel dat ik op hete kolen stond! Ze begonnen zelfs pijn te doen. Ik friemelde even met mijn tenen, om te voelen dat ik met mijn voeten op het zand van Alam Kita zat. Ja, zand, niet heet. Weer terug in meditatie. Hete kolen onder mijn zolen! En zo bleef het, verder kwam ik niet. Ik heb nog een tijdje geprobeerd stil te blijven, te laten gebeuren wat zou gebeuren. De kunst van mediteren: stil zijn, laten komen wat komt, geen verwachtingen, niet nadenken over wat er gebeurt maar gewoon ervaren. Helaas, ik begreep niks van wat er gebeurde en daardoor ging ik nadenken. Het lukte niet om verder te komen. Ik nam afscheid van Jayden, voor als hij het was die mij onder de arm nam en bedankte hem. Bood mijn excuses aan voor het niet begrijpen en beloofde het een andere keer nog eens te proberen.

Het was tijd voor avondeten. Tijdens het eten een goed gesprek met Margo over de hike, over de meditatie en over de tekens die we tijdens de hike tegen waren gekomen. Over alles wat ik tot dan toe heb geleerd in de retraite. Over al mijn vragen die ik erdoor kreeg over het leven en de dood. De reis van de ziel. Margo heeft veel levenservaring en spirituele wijsheid. Ze is een ontzettend fijne sparringpartner wanneer je over spiritualiteit nadenkt. En ook over verlies en rouw heeft ze veel kennis. Met veel aandacht luistert ze naar mijn verhalen, mijn vragen, mijn ervaringen. Met veel aandacht, compassie en de juiste vragen helpt ze me verder in mijn eigen proces. Ik ben nog altijd zo dankbaar voor haar begeleiding. Tot op de dag van vandaag hebben we nog steeds af en toe contact. Ik ben zo blij dat ik haar heb mogen leren kennen!

Na het avondeten iets nog veel bijzonderders. Wawan kwam nog even langs om na te praten over de hike en de meditatie. Hij legde uit wat zijn interpretatie van de tekens onderweg waren, o.a. de slang die ons pad blokkeerde. Ook vertelde hij dat Jayden heel duidelijk had gemaakt dat hij wilde dat ik weer zou opstaan en doorgaan. Zoals ik dat ook bij de sliding onderuit tijdens de hike deed. ‘No, I’m okay, we can keep going’. Volgens Wawan is dat mijn kracht die ik nu moet gebruiken van Jayden. Mijn veerkracht. Hij vertelde ook dat hij tijdens mijn meditatie mijn spirit had gezien. Hij vertelde dat het leek alsof ik iemand die naast mij was ompakte met mijn rechterarm. Niet mijn fysieke rechterarm, want die lag op mijn schoot. Maar mijn energie, mijn energetische lichaam. Hier viel ik even stijl achterover! Hoe dan?! Nee, ik pakte niet iemand om. Maar de beweging die Wawan uitbeeldde, van wat hij mijn energetische lichaam zag doen, dat was exact de beweging die ik in gedachten had gemaakt tijdens mijn meditatie! Het moment waarom ik mijn arm uitstrekte naar Jayden om mij mee te nemen. Met gebogen ellenboog tilde ik in gedachten mijn rechterarm op. Ik was flabbergasted! Hij had dit dus gezien! Dat hele “ik ben meer dan mijn fysieke lichaam” is dus echt waar! Niet iets wat mijn hersenen verzinnen, iets waarvan ik denk dat het waar is. Maar het is echt zo! Hoe kan hij anders zien welke beweging ik in gedachten maakte?! Te bizar. Dacht ik toen. Inmiddels ben ik verder in mijn spirituele ontwikkeling en vind ik het al lang niet raar meer 😉

Teveel om over te schrijven

Margo: ik dank je bij deze nogmaals vanuit het diepst van mijn hart. Mooi mens, blijf vooral doen wat je doet! Ik weet dat je dit zult lezen. Ik hoop dat je veel van mijn lotgenoten zult mogen helpen. Iedere dag blijf ik dankbaar voor de synchroniciteiten die mij naar jou toe leidden. Dankbaar voor het werk dat jij met mij hebt gedaan. Dankbaar voor onze connectie. Ik kom zeker nog eens terug naar Alam Kita!