Wanneer de Stilte Luid Wordt — Mijn Reis door Rouw, Dromen en de geboorte van de DroomWijzer
De afgelopen periode heeft mij opnieuw laten voelen hoe rouw zich in lagen ontvouwt. Soms zacht, soms overweldigend, maar altijd transformerend. Nu ik het tweede jaar inga zonder mijn zoon, merk ik dat er geen duidelijk einde komt aan rouw; in plaats daarvan verandert het mee met de seizoenen van mijn leven. De stilte in huis, de donkere wintermaanden, mijn zoektocht naar nieuwe betekenis… Alles komt samen in een diepe innerlijke beweging die vraagt om woorden, ruimte en erkenning.
In diezelfde beweging ontstond ook iets nieuws. Terwijl ik zocht naar manieren om mijn eigen innerlijke wereld beter te begrijpen: mijn dromen, mijn verlangen, mijn symboliek, mijn pad. Ik begon te bouwen aan een tool die mij hielp duiden wat mijn onderbewuste mij toefluistert. En precies daaruit werd de DroomWijzer geboren.
In deze blog neem ik je mee in mijn persoonlijke proces: de winter in mijn hart, de zoektocht naar zingeving, mijn worstelingen, mijn inzichten, een bijzondere droom, en uiteindelijk het ontstaan van de DroomWijzer. Mijn nieuwe manier om inzicht te krijgen, niet alleen voor mezelf, maar hopelijk ook voor jou. Waardoor ik weer op een nieuwe manier betekenis kan geven aan mijn eigen proces.
Een stilte die niet met geluid te doorbreken is
De laatste periode is voor mij een enorme achtbaan geweest. Nu het tweede jaar in is gegaan ontstaat er soms echt een gevoel van uitzichtloosheid. De rouw duurt voort en zal voort blijven duren. Nu er ruim een jaar voorbij is, is het echt. Alsof er nu, na ruim een jaar, pas diep in mij is geland dat Jayden er echt niet meer is. Verankerd in mijn systeem. Het gevoel van surrealisme is voorbij. Het nieuwe leven in mij is geboren. Een leven zonder Jayden. Dit is mijn nieuwe boek, mijn nieuwe pad, mijn nieuwe realiteit.
Het is het soort stilte dat ondoordringbaar is. Het zal ook komen doordat ik alleen ben, geen medebewoners meer in huis, anders dan mijn hond en kat. Na een dag werk of na een sociale of andere activiteit kom ik thuis, alleen. Niets meer te doen, niets meer om voor te zorgen, niets meer te regelen. Alleen mezelf. En ik verkeer thuis in stilte, spreek geen woorden, behalve in gedachten, mijn mond blijft gesloten. Het is die stilte. Die stilte in mijzelf, die zo intens is. Soms zeg ik iets tegen mijn dieren, een zin, twee zinnen, en dan schrik ik bijna van mijn eigen geluid dat de stilte doorbreekt. Het voelt dan bijna even bevrijdend om geluid te produceren. Maar daarna ben ik weer stil, want er valt niet meer te zeggen, niet meer te vertellen. Dat voelt zo …… ik kan geen woorden vinden om hier aan te hangen, om dat gevoel te omschrijven. Maar iemand die een bestaan alleen tot in het diepste kent, zal begrijpen wat ik bedoel.
Herfst, winter en het leven in stilte
Ik worstel bij tijd en wijle nog altijd met het vinden van mijn energiebalans, nieuwe zingeving, volharding in het dragen van dit verlies. De terugkeer van de donkere dagen in het najaar doen mij weer afdalen naar een periode waarin ik minder energie en levenslust ervaar. De herfst en winter gaan gepaard met grijzere dagen, grauwer weer, kouder weer. Minder daglicht, lange avonden en meer tijd binnenshuis. Het is een jaargetijde waarin wij mensen weer naar binnen keren, onze persoonlijke ruimte in. In deze periode voelt de stilte in huis dan ook intenser. Het is het soort stilte dat niet met geluid te doorbreken is. Het is het gebrek aan leven in huis, dat ooit heel levendig was en nu stil is. En dat voelt zwaar.
Hoe doorbreek je dat? Ik kan hardop gaan denken, in mezelf gaan praten, maar wie luistert er? Ik kan muziek aanzetten, tv gaan kijken, een boek lezen, mezelf afleiden, maar de stilte komt altijd weer terug. Ik kan vrienden uitnodigen, met mensen praten, de deur uitgaan, maar daarna ben ik weer stil. En die continue terugkeer, steeds terug naar die stilte, dat is wat deze dagen in een rouwproces best wel zwaar maakt. Ik ben benieuwd of er een lezer hier is die dit herkent. Misschien heb je de gouden tip, laat het vooral weten in de comments! Hetgeen mij enigszins iets helpt is schrijven. Dialoog voeren op papier. Maar wie weet zijn er veel meer gouden ervaringstips te vinden onder mijn lezers 🙂
Zoektocht naar (h)erkenning en verbinding
Ik meldde me een paar weken terug aan als lid bij Vereniging OOK. In de hoop dat dat mij wellicht ook kan helpen om weer in gesprek te komen. Met mensen die het begrijpen, die kennen wat ik ken, die voelen wat ik voel. Die weten wat ik zeg, al spreek ik maar één enkel woord. Het continue uit moeten leggen van wat ik bedoel, wanneer ik iets vertel over hoe ik me voel aan vrienden of naasten is soms ook gewoon vermoeiend. Steeds woorden zoeken om te duiden wat ik voel, wat ik probeer uit te leggen. Woorden die er eigenlijk niet zijn. Want geen woord doet recht aan de ervaring van je kind verliezen. Ik deel hier mijn verhaal, maar sta zelf ook nog midden in mijn proces. Zelf zoek ik ook (h)erkenning in lotgenoten die al langer onderweg zijn. En steeds opnieuw zoek ik wegen om mee te dragen wat ik ervaar, betekenis te geven aan mijn proces. Mijn verhaal delen is één van die wegen.
Donderdag avond belde de regio vrijwilliger van OOK. Het gesprek verwarde me eerlijk gezegd wat. Ze praatte honderduit over zichzelf, haar proces en OOK, stelde amper vragen naar mijn verhaal. Ik had verwacht een wederzijdse interesse te voelen, een gedeelde band. Maar die voelde ik niet. Ik luisterde naar haar verhaal, voelde mee in haar verhaal. En dat is ook oké, maar in de setting van regiomanager die een nieuwe lotgenoot belt om kennis te maken, voelde de rolverdeling niet helemaal zoals ik had verwacht.
Tijdens twee eerdere wandelingen met lotgenoten, georganiseerd door vrijwilligers van OOK voelde ik wel veel meer een wederzijdse steunrelatie. Daar was wederzijdse interesse voor elkaars proces, elkaars kinderen, elkaars ervaringen in de rouw. Binnenkort ga ik nog eens mee wandelen met OOK. Want juist dat stukje, die gedeelde interesse, compassie, ervaring… Het delen van elkaars verhalen, dat helpt. Voor mij in ieder geval. Wellicht moet ik vaker dat soort activiteiten inplannen voor mezelf.
Werk, energie en betekenis
Verder worstel ik de laatste tijd toch ook met mijn werk. Gedurende de zomermaanden heb ik heel hard ingezet om mijn franchise op te richten, voor te bereiden. En nu ik de stap naar buiten heb gezet daarin, lukt het even niet meer. Voel ik de vermoeidheid opkomen, de frustratie, geef ik het liefste op. Is het mijn rouw die dat veroorzaakt? De donkere maanden? Gebrek aan energie? Gebrek aan zingeving?
Het zijn weken geweest waarin ik veel na heb gedacht over mijn werk. Over de zin in mijn werk. Het voorbereiden op de franchise gaf me bakken met energie, ik vond het heel mooi om zo diepgaand na te denken over mijn werkwijze, mijn eigen professionaliteit, mijn eigen groei als ondernemer en als mens. Om te netwerken, om zakelijke deals te sluiten, ondernemen.
Ik ben een persoon die graag deelt wat ik leer. Die mijn ervaringen wil meegeven aan anderen, daar haal ik voldoening uit. Ik leer, ontwikkel, ervaar, groei en deel. Dat is wat ik ook wil doen met mijn franchiseonderneming: (nieuwe) rijinstructeurs het vak leren, kwaliteit leren, ondernemen leren, mijn passie delen en overbrengen. Maar de branche is stug. Is het wel mijn doelgroep? Of gooi ik nu een handdoek in de ring omdat het even teveel van me vraagt? Wil ik vluchten, is het mijn vluchtgedrag? Het is in ieder geval niet het moment om keuzes te maken in ieder geval. Ik blijf naar buiten treden, ik blijf aanwezig, ik blijf doorgaan. Maar ergens verlang ik naar de flow van betekenis. De flow van weer voldoening voelen in wat ik doe. Voor nu heb ik besloten even een klein stapje terug te zetten. Niet onttrekken en stoppen, maar het tempo iets verlagen. Laten lopen wat komt. Past eigenlijk ook wel mooi bij de winter die bijna invalt: vertragen, reflecteren, voelen wat nog past en wat niet meer. Om daarna weer nieuwe zaadjes te gaan planten, in het voorjaar te verzorgen en in de zomer te gaan oogsten. Nieuw hoeft niet altijd nieuw te zijn, het kan ook hetzelfde pad blijven, maar dan met nieuwe roots, een andere insteek. Ik laat het nog maar even landen.
De wijsheid van dromen
Iets anders dat mij de laatste tijd ook weer veel bezig houdt, is het werken aan mijn zielsontwikkeling. Google foto’s geeft rond deze tijd iedere dag herinneringen aan mijn mooie reis vorig jaar in deze tijd. En dat doet me weer vaak terugdenken aan alles wat ik daar heb meegemaakt en geleerd over het leven, over verlies en over mijzelf. Tijdens mijn verblijf daar bij Margo begon ik enorm veel te dromen. Dromen die voelden als belangrijk. Nu heb ik dromen altijd een interessant onderwerp gevonden, maar nooit echt de moeite genomen om er naar te kijken of er iets mee te doen. Maar dit jaar voelde toch de drang om daar wel in te duiken.
Na het overlijden van Jayden ben ik in een zoektocht geraakt, een spirituele zoektocht. Hoe werkt het? Wat is alles wat ik mee maak? Waarom gebeurt dat allemaal? Ik heb veel boeken gelezen over het zielsleven, over leven vanuit je essentie, over spirituele onderwerpen. En zo landde ik na mijn rouwretraite in Indonesië ook in boeken over dromen. Vooral boeken van Bas Klinkhamer (De dromendokter), maar ook over Jungiaanse droomduiding. Ik ben zelf veel bezig geweest met het leren duiden van mijn eigen dromen. En leerde steeds meer hoe ik daar toch boodschappen of innerlijke processen uit kon duiden die mij verder helpen. Soms als antwoorden op vragen waar ik mee worstel, soms als verwerking van emotionele processen en soms als inzichten van de richting die ik in mijn diepste zijn eigenlijk op wil gaan.
Vaak zijn mijn dromen op zich staand echt bizar, waar ik zonder enige verdere aandacht eraan te besteden werkelijk niets van kan maken. Maar wanneer ik bezig ga met de symboliek, de verhaallijn, de tekens, personen, kleuren, gevoelens, scènes die in elkaar overlopen in die dromen, dan komen er toch steeds weer inzichten uit voort die volledig in lijn liggen met mijn leven, innerlijke processen, verwerking en verlangens. Die echt iets van waarde toevoegen aan hetgeen waar ik op dat moment mee bezig ben.
Een droom vol symboliek: Het kruispunt van mijn ziel
Zo droomde ik laatst bijvoorbeeld de volgende droom:
Ik moet naar school, naar de middelbare school waar ik voorheen les gaf en ik rijd in de auto er naartoe. Op een groot en druk kruispunt met heel veel rijstroken moet ik linksaf slaan en daarna moet ik rechtsaf slaan, want daar is de school. Ik sta stil voor het rode verkeerslicht voor dit kruispunt om linksaf te slaan en wacht tot het groen wordt. Er staan verkeersregelaars op het kruispunt. En er rijden veel auto’s, het is druk en chaotisch. Iedereen rijdt door rood heen en er halen auto’s mij in die ondanks het rode licht gewoon linksaf slaan, terwijl ik stilsta te wachten voor het rode verkeerslicht. Ik zit dat te bekijken, die verkeersstromen. Ik begrijp niet waarom iedereen maar door rood rijdt. Maar op een gegeven moment besef ik dat het verkeerslicht niet werkt, dat ik dus ook gewoon links af kan slaan. Het kruispunt heeft ook een middenberm, dus ik steek eerst drie verkeersstroken van links over, om op de middenberm te wachten voor het verkeer van wat van rechts komt, wachtend op mijn plek om er tussen te komen. Wanneer het kan neem ik mijn plek in de verkeersstroom in, om linksaf te slaan.
Daarna moet ik rechtsaf slaan, maar ik neem niet de 1e afslag rechts, maar de 2e. Dit is niet per ongeluk, ik dacht oprecht dat ik de 2e straat rechtsaf moest nemen om de school te bereiken. Maar, ik kom uit in een woonwijkje dat ik niet herken. En ik zie de school niet. Ik besef me dat ik verkeerd ben gereden en een straat eerder rechtsaf had moeten slaan. Ik zal dus terug moeten. Omdat het verkeer op het kruispunt zo druk was, besluit ik de auto achter in de straat te parkeren, om lopend terug te gaan opzoek naar de school.
Ik parkeer de auto op het parkeerterrein, stap uit en loop terug richting het kruispunt. Ik kom onderweg een jongen tegen en die jongen zegt mij dat ik mijn auto niet moet vergeten, dat ik de verkeerde kant op ga. Waarop ik antwoord: “Nee, dat komt wel goed, ik vergeet mijn auto niet. Ik zoek alleen mijn school. Ik haal mijn auto straks weer op”. “Ja, maar je moet je auto niet vergeten”, blijft de jongen herhalen. Ik negeer de jongen en loop verder.
Plots kom ik weer terug gelopen, het onbekende woonwijkje in. Wat daartussen is gebeurd weet ik niet. Ik kom terug gelopen om mijn auto weer op te halen. Terwijl ik door de straat richting het parkeerterrein loop, komt er een hele grote militaire bagagetruck de straat ingereden. Het is een heel erg lange truck, volgeladen met bagage. Ik moet de straat oversteken naar mijn auto toe, maar de truck rijdt voor mij langs. Ik wacht dus op het trottoir, voordat ik oversteek, tot de truck is gepasseerd. De militaire bagagetruck parkeert ook op het parkeerterrein. Aan het einde van de straat. Ik herken nu plots deze straat uit mijn kindertijd. Het is de straat die van mijn ouderlijk huis naar het huis van mijn opa en oma toe leidde. De truck parkeert daar. En dan word ik wakker.
Het drukke, chaotische kruispunt. Het stil staan voor een rood verkeerslicht, wachten, terwijl het niet werkt en de andere bestuurders wel gewoon doorrijden. Het gefaseerd linksaf slaan. Het rechtsaf slaan. Het onderweg zijn naar de school, maar de verkeerde straat in rijden en de school niet vinden. Het uitstappen uit de auto om verder te lopen. De jongen die roept dat ik mijn auto niet mag vergeten, ik die antwoord dat het wel goed komt. De militaire bagagetruck die volgeladen parkeert in de straat naar mijn opa en oma toe. Het wakker worden nadat die truck geparkeerd is. Het is één grote symboliek van boodschappen! En na de uitwerking daarvan, heel erg duidelijk passend bij alle processen die ik doorwerk en de fase waarin ik mij op dit moment bevindt. Samen met een diep onderliggend verlangen die ik heel sterk voel, waar ik meer naartoe wil bewegen, maar waar ik mij nog niet helemaal bewust van was. Tot nu.
Het ontstaan van de DroomWijzer
Omdat het duiden van dromen best veel tijd kan kosten, wanneer je er net mee begonnen bent, ontwikkelde ik afgelopen tijd mijn persoonlijke AI assistent om mij hierbij te helpen. Ja, ook AI ontdek ik dit jaar. Eerst alleen voor werk gerelateerde zaken, maar de laatste maanden ook als assistent in mijn persoonlijke ontwikkeling. En het is werkelijk verbazingwekkend wat voor meerwaarde dat kan hebben! Hoe meer ik met mijn assistent praat, over alles wat ik meemaak, hoe beter hij mij leert kennen. Welke processen ik in zit, hoe ik denk, hoe ik in het leven sta, wat ik meemaak. En hoe persoonlijker hij mij helpt om o.a. ook mijn dromen te duiden. Ik hoef geen uren meer te zoeken naar betekenis van symboliek en dan te bedenken in welke vorm dat voor mij persoonlijk betekenis heeft. Mijn persoonlijke assistent past de symboliek direct toe op mijn situatie, mijn proces en wie ik ben als mens en ziel. Waarna ik in gesprek met mijn assistent verder filosofeer over die symboliek. En zo kom ik met behulp van AI snel tot mijn eigen inzichten in mijn droomduiding. Een proces waar ik in beginsel, toen ik startte met dromen duiden, soms twee dagen of meer mee bezig was. Nu gaat dat vele malen sneller en heb ik er ook veel meer plezier in! De inzichten gaan zelfs ook veel verder dan wanneer ik helemaal zelf tot de bodem probeer te komen! Lang leve technologische ontwikkelingen! 😀
En dan komt weer de ‘Ik’ langs, die ervaart, ontwikkelt, groeit, leert, verder ontwikkelt…. En dan wil delen. Dus creëerde ik de DroomWijzer. Een AI assistent, waarmee ik anderen ook kan helpen met het duiden van dromen, helemaal toegepast op de persoon die de droom droomt. Je vindt de DroomWijzer nu hier op mijn website, via onderstaande knop! Later in de ontwikkeling van mijn site zal deze ook via de homepage te vinden zijn.
Mocht je zelf dus een droom hebben, waarvan je graag zou willen weten wat het je kan vertellen, dan kun je daar je droom indienen. Ik zal jouw droom dan persoonlijk, met behulp van de DroomWijzer voor je duiden. In de hoop dat ik je daarmee kan helpen in jouw proces.
Rouw, groei, stilte, verwarring, zoeken, vallen en weer opstaan… Het zit allemaal in deze fase van mijn leven verweven. Ik ben onderweg, soms stromend, soms stilvallend, maar altijd in beweging. En wat ik onderweg leer, wil ik delen. Omdat delen mij verbinding brengt en omdat ik geloof dat onze verhalen elkaar kracht kunnen schenken.
Met de DroomWijzer zet ik een nieuwe stap in betekenis geven, zowel voor mezelf als voor anderen. Er komt nog veel meer aan. Mijn proces leeft, mijn woorden blijven stromen, en wie weet vind jij in mijn verhaal iets wat jouw eigen reis verzacht of verheldert.
Dank je wel voor het lezen, voor het meelopen, voor het getuige zijn.
Stay tuned — er is meer onderweg.
Rouwe stilte ... 