Lentegevoelens: Tussen rouw en nieuw leven
De eerste lentezon
Wauw…. We zijn alweer halverwege maart….. De winter bijna voorbij! En wat zijn we alweer verwend met heerlijk lente weer! Persoonlijk kan ik daar echt enorm van genieten. De wereld komt weer tot bloei, mensen komen weer uit hun schulp, leven opent zich weer na een periode van stilte. Waar we in de winter naar binnen keren, komen we in de lente weer naar buiten.
De lente en zomer zijn mijn favoriete jaargetijden. Ik doe het goed in de bloeitijd van het leven. Al kan ik inmiddels ook goed naar binnen keren en dat aspect van de winter dan juist wel weer waarderen.
Maar afgelopen winter heb ik persoonlijk als heel grijs ervaren. Voor mijn gevoel hebben we maar weinig zon gezien. Ik ben veel minder dan andere winters buiten geweest en heb me eigenlijk best wel opgesloten gevoeld. En dan voel ik des te sterker wat voor invloed de zon (met zijn vitamine D) en het buitenleven op mij hebben.
Die eerste lentedag brak aan laatst. En toevallig op mijn vrije dag zelfs! Ik werd wakker met de zon die naar binnen scheen. In plaats van me willen omdraaien om verder te slapen, rek ik me uit, verschijnt er een lach op mijn gezicht en groet ik de zon. Ik sta op, loop naar beneden, open de deur, zet een kop koffie en drink die op in de tuin. Ik hoor de vogels hun ochtend lied zingen, de buurt wakker worden, zie een citroenvlinder langs fladderen, sluit mijn ogen en voel de zon op mijn gezicht. Wauw, wat was ik hier aan toe! Mijn dag is goed.
Dat gevoel….. Mijn dag is goed…..
Dat gevoel had ik heel lang niet meer gevoeld.
Anderhalf jaar antwoordde ik met “Wel oké”, als men mij vroeg hoe het gaat. Die eerste lente dag voelde ik: Mijn dag is goed.
En dat deed iets met me.
De lente brengt ook gemis
Nu zijn we weer iets verder. Komt Jaydens geboortedag in zicht (1 april) en moet ik ook weer zeggen: man, wat is het voelbaar! Dat is ook de lente voor mij. Het besef dat mijn zoon nooit meer ouder wordt. Over 1,5 week zou hij 11 jaar zijn geworden, maar hij blijft voor altijd 9,5.
Dan vraag ik me af hoe hij zou zijn geweest. Hij zou in groep 7 zitten al. Bijna aan het laatste jaar van de basisschool gaan starten. Het zou echt een hele vent zijn al. Welke sport zou hij hebben gekozen, na het halen van zijn zwemdiploma? Welke hobby’s zou hij leuk vinden om te doen? Wie zouden zijn vrienden zijn? Hoe zou onze relatie nu zijn en hoe zouden onze dagen samen er uit hebben gezien?
De afgelopen maanden heb ik mijn rouw wat weggestopt besef ik mij de laatste weken. Ik voel me wat geleefd, merk dat ik te weinig tijd neem om stil te staan. Ik heb het gevoel soms dat het leven zoveel van mijn deelname vraagt, dat ik het mij niet kan veroorloven om stil te staan. En dan verlang ik ontzettend terug naar de eerste maanden na Jaydens overlijden, waarin ik naar Domburg en Indonesië vertrok, wekelijks naar rouwtherapie ging, maandelijks naar regressietherapie. Waarin ik vier keer per dag minimaal een half uur wandelde, waarin ik boek na boek las en journals vol schreef over mijn rouw. Waar ik alle tijd voor had, omdat ik nog niet werkte, het leven nog niet weer helemaal aanging. In die tijd kon ik helemaal op gaan in mijn verdriet en rouwproces. En die ruimte die ik daar toen voor voelde mis ik wel. Niet omdat dat nou zo fijn was, want de reden dát ik weer vrij vlot aan het werk begon, was juist omdát ik ook niet lang tegen het alleen thuis met mijn verdriet op de bank zitten kon. Ik was iets nodig om weer ritme in mijn leven te brengen, om me weer nuttig te voelen. En om de eenzaamheid te doorbreken. Om weer deel te nemen aan het leven, wat ik niet meer kende, omdat ik er al zo lang eigenlijk geen deel meer aan had genomen.
De weg naar een nieuw kindje
In mijn laatste blog van 29 december schreef ik over mijn weg naar een nieuw kindje. Oh, man, daar heb ik toch heel wat over te vertellen ondertussen. Er is nogal wat gebeurd sinds die blog. Ik heb ook sindsdien niet weer geschreven hier. Enorme chaos in mijn emotionele wereld, waar ik nog geen woorden aan kon geven. Het voelde als een onwerkelijke achtbaan waar ik vrijwillig met mijn volle verstand ingestapt was. Denkend dat het een rustig ritje op een rondvaartboot zou worden, terwijl het de grootste op en neer, over de kop, hoogste snelheid ooit rit zou worden.
Ik schreef hoe ik in een ontzettend intens rouwverdriet op de badkamervloer ineens voelde dat de weg met de co-ouder, waar ik al een jaar naartoe werkte, niet goed meer voelde. Dat ik ineens heel sterk voelde hoe ik het wel wilde. Dat besef een tijdje heb laten bezinken en daarna opzoek ben gegaan naar een donor, die ik ook vond. We bespraken vervolgens in vlot tempo de nodige details met elkaar, hoe we dit donorschap voor ons zien, welke afspraken we zouden maken met elkaar. En hier waren we snel samen uit. Afspraken op papier en met een heel goed gevoel een volmondig ja tegen elkaar. Dat alles had al plaatsgevonden in de weken vlak voordat ik mijn laatste blog schreef.
Je kunt je voorstellen dat dit voor mij gepaard ging met een immens grote vreugde. Een wens die uit het diepst van mijn ziel komt, ging in vervulling: ik zou nog eens mama gaan worden. Met alle vertrouwen in het proces, deden we afgelopen kerst, een eerste poging tot conceptie. Die kerstavond met een extra stoel aan tafel, met Jayden die even langskwam en “Door de wind” van Miss Montreal voor mij speelde. Ik verwelkomde vervolgens het nieuwe zieltje met mijn hele hart en vulde mijn hart met verheuging.
Twijfel en een onverwacht inzicht
En toen, in januari, gebeurde er iets vreemds bij me. De eerste zwangerschapstest was negatief. Nu was die ook wel echt op het vroegst mogelijke moment (iets met ongeduldig), dus het kon ook zat nog een vals negatieve uitslag zijn. Maar het gekke was, dat ik daar helemaal oké mee was. Ineens begon er een grote angst over me heen te trekken. Wil ik dit nog wel?! Waar begin ik aan? Zou ik ook verder kunnen leven zonder nog eens mama in het fysieke leven te worden?
Het verlies van mijn fysieke rol als moeder, is hetgeen waar ik enorm mee geworsteld had. Mijn wens om nog eens moeder te worden kwam al een jaar voordat Jayden overleed in alle hevigheid terug. En het was hetgeen waar ik mij aan vastklampte om overeind te blijven in mijn rouw, het lichtpuntje waarvoor ik door bleef gaan. Nu het ineens werkelijkheid zou gaan worden, wist ik helemaal niet meer of ik dat nog wel wilde. Ik begreep helemaal niks meer van mezelf.
Maar….. Met dat besef ontstond ook weer iets nieuws: het inzicht dat ik opnieuw mama worden niet nodig ben om verder te leven. Het afgelopen jaar ben ik Gieneke beter en beter gaan leren kennen. Ik heb veel over mijzelf geleerd, wie ik ben zonder de fysieke moederrol. Wie ik ben als ik alleen voor mijzelf leef. Wat ik leuk vind om te doen en welke dromen ik heb. Waar ik mij goed bij voel en waarbij juist niet. Waar ik blij van wordt. En welke verbindingen ik in mijn leven wil. Wat ik belangrijk vind in het leven en welke dingen ik graag uit het leven wil halen.
En dat vond ik eigenlijk wel een heel mooi inzicht juist. Dat zou betekenen, dat als ik wel nog eens mama zou worden, dat dat kindje gewoon zeer gewenst is. En niet de (onbedoelde) druk op hem of haar ligt om mij te helpen door te leven. Waar ik een jaar geleden nog zei “Als ik nooit meer mama zou mogen worden, dan hoeft het van mij niet meer. Dan stop ik ermee. Dat is het enige waarvoor ik nog doorga”, kan ik nu zeggen dat ik ook zonder een nieuw kindje uiteindelijk ook mijn weg wel weer zou vinden. Dat ik ook dan wel mijn geluk ooit weer zou vinden. En dat is een inzicht wat mij hoopvol stemt. Wat mij vertelt dat mijn rouw integreert in wie ik ben. Dat mijn schouders sterk genoeg zijn geworden om het te kunnen dragen.
Weer iets te verliezen
Twee dagen daarna deed ik nog eens een zwangerschapstest. En die was positief! Inmiddels ben ik 14 weken in verwachting van een, tot nu toe, gezond kindje. En ik kan je zeggen: ik vind het doodeng! Bij de eerste echo, na 7 weken, heb ik liggen huilen als een olifant. Toen was het echt. Ik heb weer iets te verliezen. En daar, in dat moment, begreep ik: Ja, ik wil dit nog steeds, ik vind het alleen super spannend om die blijdschap te voelen, omdat dat nog niet veilig voelt. Mijn systeem staat nog in zelfbescherming. Opnieuw hechten is eng, doodeng. Want opnieuw hechten betekent opnieuw een liefde voelen die onmenselijk groot is. Dat is hoe mijn moederhart liefde voelt. En die liefde kan ook zo vreselijk veel pijn doen. En dat is eng.
Mijn systeem moet opnieuw leren toelaten. Opnieuw leren vertrouwen. Opnieuw leren hechten, verbinden, liefhebben. Dat gaat niet in één dag. Ook niet in één maand. En blijkbaar ook niet in één jaar. Gaandeweg leer ik in kleine stapjes heel voorzichtig erop te vertrouwen dat dit kindje gezond zal zijn en in september in mijn armen zal liggen. En toch blijft er een muur opstaan die zegt “Het kan ook allemaal weer verdwijnen. Is het niet nu, dan misschien wel over 10 jaar. De toekomst is geen gegeven. Jayden was ook al 8 voordat hij gediagnosticeerd werd”.
Tegelijkertijd moet ik dan weer denken aan wat ik van Jayden leerde: de toekomst is geen gegeven. Juist daarom is het zo belangrijk om te leven wat er vandaag is. Om aanwezig te zijn bij vandaag. Want morgen kan weg zijn wat er vandaag nog is. En die les vergeet ik de laatste tijd wel eens.
Mama Gieneke in regelmodus
Omdat er nieuw leven in aantocht is, begin ik me ook wat zorgen te maken weer. Ga ik het wel redden alleen? Het huis moet klaar gemaakt worden, ik ben al zo moe, straks baby tijd, hoe moet het met werk, etc. etc.
Ik bouw mijn werkuren gestaag verder op, maar mijn energie holt achteruit door wekenlang slecht te hebben geslapen. Ik heb het gevoel dat ik nergens meer tijd heb om stil te staan, er is nog zoveel dat gedaan moet worden.
Gek hoe dat werkt eigenlijk! Weetje wat ik mij, terwijl ik dit schrijf, ineens realiseer: dit is mama Gieneke die werkt. MAMA Gieneke. Mama Gieneke regelt, zorgt, vecht, gaat door. Mama Gieneke is zo bezig met alles in orde maken en houden, dat ze de aandacht wel eens vergeet. Ai………….
Laat dat nou net hetgeen zijn waarvan ik in het ziekteproces van Jayden soms wel eens zoveel spijt heb gehad. Niet spijt van dát ik het voor hem zo goed mogelijk wilde doen, maar wel dat dat wel eens ten koste ging van mijn energie om échte kwalitijd (nee, dit is geen spelfout) met Jayden door te brengen. Ik heb zo in regel- en strijdmodus gestaan, dat ik vaak te moe was om nog écht aanwezig te zijn. En juist dat had ik beloofd aan dit nieuwe kindje, voordat het gemaakt werd, om anders te gaan doen. Vertrouwen dat alles wel losloopt. Mini is niet nodig dat ik vecht, Mini is nodig dat ik aanwezig ben. En ik wil iedere dag met Mini die ik zal krijgen bewust meemaken.
He, Wauw…. Wat kan schrijven toch verhelderend zijn soms. Helend zelfs. Mag ik zomaar nog een mooi inzicht binnenkrijgen vandaag, na een best wel emotioneel zware dag.
Ruimte maken doet pijn
Vandaag was ik namelijk bij een lezing van een lotgenoot over haar rouwproces na de zelfdoding van haar dochter. Mijn verdriet kwam daarin ook enorm naar boven, vooral op het moment dat ze sprak over het opruimen van de spullen van je kind. Een thema wat mij op dit moment enorm raakt. Omdat ik letterlijk de fysieke ruimte moet maken voor dit nieuwe kindje, door spullen van Jayden op te ruimen en weg te doen. En daar heb ik de allergrootste moeite mee. Het voelt dan namelijk alsof ik hem steeds verder uitwis, om ruimte te maken voor nieuw leven. Een nieuw leven dat Jayden eigenlijk volledig in zich draagt juist. Zonder zijn verhaal zou dit nieuwe leventje zelfs helemaal niet verwacht worden. Dus eigenlijk leeft Jayden verder in het verhaal van zijn broertje of zusje. Iets dat eigenlijk heel erg mooi mag zijn.
Het zal een combinatie zijn van alles wat er momenteel speelt denk ik, dat dit zo diep raakt op dit moment. Het moeten door zoeken van zijn spullen, het gevoel afscheid te moeten nemen van de fysieke ruimte die hij nog inneemt in huis (opslagruimte). De angst die gepaard gaat met het opnieuw hechten aan iets dat ik weer kwijt kan raken. De geboortedag van Jayden die eraan komt. Neem daar bovenop de hormonen die door mijn lijf gieren. Een geslaagd recept voor een uitgeputte moeder die op moment even weinig anders kan dan huilen en slapen en werken!
Met aandacht leven
Ach… En misschien is dat ook gewoon even helemaal goed. Want juist in dat verdriet zit de aandacht voor Jayden. De liefde die tussen ons is. En die band heb ik de laatste maanden best een beetje verwaarloost, doordat ik zo vreselijk moe ben en zoveel op mijn bordje neem.
Tijd om weer even met aandacht te leven dus.
Hier, nu, niet morgen of volgende week of volgende maand.
Ik ga mijn best doen.
Rouwe stilte ... 