De tijd staat stil en de eeuwigheid begint.

De liefde voor je kind is er één als geen ander. Het is het soort dat onvoorwaardelijk is. Ze kunnen je het bloed soms onder je nagels vandaan halen, toch blijf je van ze houden. Ik stond maanden met mijn handen in het haar. Jayden wilde als peuter puber niets meer weten van avondeten. Ik ben boos op hem geweest omdat hij op één van onze vakanties, een jaar voor de diagnose, niet anders deed dan in zijn broek poepen, overal waar we kwamen. En zo kan ik nog vele situaties en momenten noemen waarin ik soms even helemaal gek van hem werd. Ik heb het bij tijden heel erg zwaar gevonden om in mijn eentje voor hem te moeten zorgen. Niet omdat hij nou zo’n moeilijk kind was, want over het algemeen was hij echt heel erg makkelijk. Maar het ontbrak me wel regelmatig aan even me-time. Ik had nooit tijd om eens te daten, dus een nieuwe partner vinden zat er niet in. Afspreken met vriendinnen was altijd lastig, want ik kon lang niet altijd zo even oppas vinden. Alles, maar dan ook alles, kwam op mij alleen aan. Zijn vader was in lichte mate betrokken, maar had geen verantwoordelijke rol in zijn leven. En dat was wel eens zwaar.

Helemaal toen Jayden steeds meer en meer zorgafhankelijk werd. Ik moest mijn werk opgeven, mijn bedrijven stil leggen, om vierentwintig uur per dag voor hem te zorgen. Maar dat deed ik allemaal uit liefde. En ik heb er geen dag spijt van gehad.
Liefde is alles en alles is liefde. Iets dat ik nu meer dan ooit besef. Ik denk veel aan Jayden. En als ik dan nadenk over onze allermooiste herinneringen, dan denk ik aan de kleine dingen. Die dingen mis ik nu erg. Hoe hij altijd met wijdgespreide armen op me af kwam rennen, al “Mammaaaaaaa!”roepend, wanneer ik hem ophaalde van school, de bso of de zorgboerderij. Vooral hoe ik dan een lange dikke knuffel van hem kreeg. Of hoe hij ’s morgens in het donker de trap af kon lopen op Kerstochtend of na het schoenzetten met Sinterklaas. Vol van verheuging en verwachting, of er cadeautjes zouden zijn. Dat was bijna nog mooier dan de glunder en blijdschap bij hem zien wanneer hij de kamer inliep en zag dat inderdaad de Kerstman of Piet was geweest om hem cadeautjes te brengen! Of het stoeien op de bank. Hoe hij altijd zijn best bleef doen om sterker te zijn dan mij, maar toch altijd voorzichtig. Of hoe trots hij op zichzelf kon zijn wanneer hem iets nieuws was gelukt. Die kleine dingen, zoveel liefde.

Die liefde is eeuwig, dat gaat niet verloren. Op het moment dat de tijd stil staat, neemt het een andere vorm aan. Het was die liefde die me er toe deed besluiten dat het tijd was voor ons afscheid. Zijn lijdensweg werd te groot, het was niet meer eerlijk naar hem om hem in leven te blijven houden. Het was die liefde die me overeind hield op zijn sterfbed, zodat ik er voor hem kon zijn en hem kon begeleiden naar een vredig einde. Het is die liefde die nu zo’n groot verdriet veroorzaakt. Alle emoties die in de rouw naar boven komen, komen voort uit die liefde. De pijn, het verdriet, het missen, de machteloosheid, de boosheid, en het hele scala aan emoties dat voorbij komt. Alles is liefde en liefde is alles.

De pijn van het verlies zal nooit slijten. Dat is wat rouwexperts in al hun boeken schrijven, wat mijn rouwtherapeut mij vertelt en wat ik van andere ouders hoor. Maar mettertijd zullen de scherpe randjes verdwijnen, zullen de pijnlijke herinneringen steeds meer plaats maken voor de vrolijke herinneringen. De herinneringen aan de liefde. Al zullen ze ook altijd gepaard blijven gaan met het gemis en zal ik dat over vijftig jaar nog steeds voelen.

Zoals Manu Keirse zegt: “Grootse pijn komt van immense liefde”.