In mijn eerdere blog “Het is hier zo donker” schreef ik over de depressieve gevoelens die bij de rauw komen kijken. Ook schreef ik hoe verbaasd ik werd over het gebrek aan de juiste hulpverlening hierin. Niet dat er geen hulpverlening is, maar het gebrek aan beschikbaarheid hiervoor. Wanneer je niet beschikt over eigen financiële middelen hiervoor, heb je soms gewoon niet of nauwelijks toegang tot hulpverlening.

In juli 2024 heb ik een intakegesprek gehad bij de GGZ, na doorverwijzing van het medisch maatschappelijk werk uit het ziekenhuis waar mijn zoon werd behandeld. Tot dan toe had ik vrijwel tweewekelijks telefonische gesprekken met de medisch maatschappelijk werker. Doordat mijn zoon zijn ziekteproces zo snel ging, was er geen ruimte om emotioneel te verwerken en dieper in het levend verlies te duiken. Toch merkte ik dat de behoefte daaraan wel groot werd. Meer dan het medisch maatschappelijk werk kon bieden. De emotionele afsluiting door mijn ‘overlevingsmodus’ begon me op te breken. En richting de laatste levensfase van Jayden wilde ik volledig emotioneel aanwezig kunnen zijn. Voor hem, maar ook voor mezelf. Ik wilde de emotionele verbinding niet verliezen, maar voelde dat ik me steeds meer begon af te sluiten omdat ik de pijn niet kon dragen terwijl ik overeind moest blijven staan voor hem.

Na een intakegesprek van een ruim half uur kreeg ik de boodschap “Je hebt een normale reactie op een abnormale situatie, helaas mogen wij jou dus niet begeleiden. Je hebt geen stoornis”. Ik stond verbijsterd geslagen. Toegang tot preventieve hulpverlening werd mij geweigerd, omdat ik geen stoornis had! Tevens heb ik enkele weken geleden bij de huisarts zitten verkondigen dat ik mij zwaar depressief voelde en bang was dat het uiteindelijk zo erg zou kunnen worden dat ik wel aan zelfdoding zou gaan denken. Daar kreeg ik de vraag of ik weer antidepressiva wilde. Of toch opnieuw een verwijzing naar de GGZ. Ik gaf aan niet opnieuw medicatie te willen, omdat ik na het stoppen daarmee in mei 2024 pas ontdekte wat een troep dat is. Ik had het gevoel dat ik onder de drugs zat, terwijl ik stopte met antidepressiva. Tevens merkte ik nadat ik volledig gestopt was pas hoe afgevlakt ik was geweest tijdens het gebruik van die medicijnen. Ik had op dat moment iets meer dan een jaar antidepressiva geslikt. Vanaf het moment dat ik in maart 2023 Jaydens diagnose te horen kreeg. Ik moest blijven functioneren en er was nog geen ruimte om de emoties erbij door te werken. Een paar maanden voor Jaydens overlijden besloot ik ermee te stoppen. En op dat moment koos ik er ook voor dat ik hulpverlening wilde om de emoties wel aan te gaan.

Maar, zoals gezegd, hulpverlening vanuit de basisvergoeding werd mij dus geweigerd.

Een vriendin wees mij op een rouwtherapeute waar zij zelf ooit in behandeling is geweest. Ik heb contact met die vrouw gezocht en besloot naar haar toe te gaan. Tijdens de eerste afspraak had ik direct een goed vertrouwen in haar en haar behandelmethode. Ik besloot dus te blijven. Ik nam contact op met mijn zorgverzekering omtrent vergoeding. Er was mogelijkheid voor vergoeding, maar enkel vanuit de alternatieve geneeswijzen. Daarvoor is een aanvullende verzekering nodig. Nu had ik op dat moment een driesterren aanvulling waar een vergoeding tot €450 per jaar in de dekking zat, met een maximum van €40 per dag. Deze verzekering had ik vanwege Jaydens ziekte, zodat we goed verzekerd waren voor alles wat hij nodig was. Maar mijn dekking voor alternatieve geneeswijzen was ik jaarlijks al kwijt aan de chiropractor waar ik heen ga vanwege chronische whiplash klachten. Tevens heb ik nu, na zijn overlijden, mijn verzekering aangepast in een lager aanvullend pakket. Ik betaalde meer premie dan dat ik gebruik voor vergoeding in de aanvullende verzekering. Kort gezegd: het is voordeliger om de rouwtherapie dan maar zelf te betalen.

Wat is dat toch raar geregeld hier in Nederland he…. Rouwtherapie is het enige dat mij écht goed helpt. Maar na Jaydens overlijden kwam ik in de bijstand terecht. Ik heb wel een klein buffertje nog, maar die raakt na vier maanden thuiszitten inmiddels ook aardig leeg. Het overgrote deel van al mijn gespaarde reserves is de laatste twee jaar opgegaan aan zijn zorg en niet vergoedde zorghulpmiddelen, homeopathische geneesmiddelen, afspraken bij de homeopaat, verhuizen, aangepast spelmateriaal, etc. etc. De rouwtherapeut waar ik voorheen wekelijks heen ging, kan ik nu niet meer vaker dan eens per maand zien hierdoor. Een week geleden heb ik voor het eerst weer een eerste uurtje gewerkt, om te voelen of ik er al aan toe ben. In de hoop dat ik langzaamaan weer kan gaan opbouwen tot financieel weer onafhankelijk worden. Ik merkte dat ik het leuk en fijn vond om weer te doen. Mijn werk vraagt mijn volledige aandacht, dus in die zin is het ook even een mooi moment van afleiding. Desalniettemin voelde ik ook dat het erg intensief was voor me om een uur lang mijn volledige focus erbij te houden. Dus weer financieel onafhankelijk worden door terug te keren in het werkveld, daar ben ik niet binnen twee of drie maanden, dat heeft tijd nodig. Van nul naar honderd gaat gewoon niet voor mij!

Mijn hulpvraag heb ik ook neergelegd bij de WMO consulent. Zij heeft mij echt gehoord denk ik. Ze beloofde uit te gaan zoeken of er binnen de gemeente wellicht een mogelijkheid is om mee te denken in vergoeding voor de therapie die ik zo hard nodig ben. Helaas krijgt ze na alle onderzoeken die ze heeft uitgevoerd keer op keer ‘Nee’ op rekest. Met daarbij de terugkoppeling dat het vergoed wordt vanuit de zorgverzekering. Dat dit dus niet altijd het geval is, blijkt duidelijk in mijn casus. Dit is zo’n geval van tussen schip en wal belanden. Een omstandigheid die mij ver boven de pet schiet. Maar zo is de hulpverlening en zorg in Nederland geregeld, heb ik via harde lessen moeten ondervinden de afgelopen twee jaar. Van het kastje naar de muur. Pas wanneer het echt helemaal fout is gegaan, wordt je geholpen. Van preventieve hulp is geen sprake meer, tenzij je het zelf kunt betalen.

Het is bijzonder dat dit in een welvarend land als Nederland nog zo geregeld is. Ik begin wel te begrijpen waarom er zoveel mensen kiezen voor het zelf actief beëindigen van hun leven. Ik kan me voorstellen dat deze personen ook meerdere malen hebben gezocht naar de juiste hulpverlening, maar deze niet krijgen. Dat hun hulpvraag niet gehoord wordt. Pas wanneer het te laat is, ben je ergens welkom. Zo zei de huisarts tegen mij: “Wanneer je echt aan zelfdoding gaat denken, dan moet je contact opnemen, dan schakelen we de crisisdienst in”. Op het moment dat ik al zover ben dat ik actief aan zelfmoord denk, ga ik toch niet meer aan de bel trekken voor hulp?! Dan wil ik die hulp toch al niet meer!

Ik ben van mening dat hier echt iets moet gaan veranderen. De structuur in geestelijke gezondheidszorg in Nederland zou veel meer ingezet moeten worden op preventieve hulp.  Er heerst al lang geen taboe meer op het zoeken van hulp in de vorm van therapieën. In de huidige tijd staan mensen hier veel meer voor open. En veel mensen zoeken hulp op momenten dat het ze zelf even niet meer lukt. Ook al voordat het helemaal misgaat. Het is schrikbarend om te ontdekken dat we als Nederland hier zo tekort inschieten! In feite zou ik bijna geneigd zijn om maar te gaan liegen bij een intakegesprek. Te verkondigen dat ik psychotisch ben en zelfmoord wil plegen. Enkel om toegang te krijgen tot vergoedde hulpverlening….. Ware het niet dat ik vanuit ervaring weet dat de reguliere GGZ voor mij ook niet daadwerkelijk helpt. Enkel als tijdelijk oplapmiddel, om bij de eerstvolgende gebeurtenis opnieuw onderuit te gaan. Maar dat is weer een heel ander verhaal!