Rouwe stilte …

Deze week markeerde de vijfde maand zonder mijn zoon. Het is alweer vijf maanden geleden dat hij stierf. Nog maar vijf maanden geleden. Vijf maanden die voorbij vlogen en tegelijkertijd een eeuwigheid duurden. In die vijf maanden regelde ik zijn uitvaart, koos ik zijn grafmonument, vertrok ik naar Java, vierden we Kerst en Oud & Nieuw, werd zijn zorgunit verwijderd, de tuin opnieuw aangelegd en werd ik vijfendertig. Deze vijfde maand begon met het afstuiven op trauma. Waarvoor ik naar een regressietherapeut ging. En ook begon ik weer met werken. Maakte ik de eerste stapjes terug in het leven. Ondertussen krijg ik nog steeds kaartjes of kleinigheidjes opgestuurd van mensen die hun medeleven betogen.

De accute rouwfase

Het klinkt als zo’n lange tijd, vijf maanden. In het ‘normale’ leven is dat ook zo. In vijf maanden kun je heel veel doen! Maar na het overlijden van je kind is vijf maanden niets. Het is nog zo vers eigenlijk! Ondanks dat ik in die vijf maanden niet gewerkt heb (deze maand begonnen met één uur per week), voelde ik me doodmoe elke dag. Rouwen kost immens veel energie kan ik inmiddels betuigen! Mijn gedachten waren bijna heel mijn dagen bij mijn verlies. Het verdriet stroomde, het gemis pijnlijk en ik worstelde enorm met de leegte.

Op Kerstavond stond ik voor het eerst genageld aan het graf van Jayden. De weken daarvoor ging ik er minimaal om de dag heen en voelde ik daar een enorme rust. Ik vond het fijn om daar bij hem te zijn. Op Kerstavond wilde ik hem alleen maar opgraven om mee naar huis te nemen. Ik kon mezelf niet wegkrijgen bij zijn graf. Kerstavond was van ons tweeën, ik wilde hem niet alleen laten. Maar toen begon ik te bedenken dat hij daar niet was. Zijn lichaam ligt daar begraven, te vergaan tot de aarde. Hij zit daar niet meer in. Ik begon te denken aan hoe zijn lichaam aan het vergaan was. Het begin van een opkomend trauma? Daarna begon ik te dromen over het niet kunnen ophalen van zijn lichaam, hem nooit meer kunnen zien. En nog wat later zag ik hem te pas en te onpas weer opgebaard op bed en in zijn kist liggen. Ik kon niet meer bij zijn graf zijn zonder steeds in te storten en ging er steeds minder naartoe. Ik werd bang voor mijn verdriet. Ik kon geen foto’s van hem meer zien. Geen serie op tv meer kijken waar iemand overleed. Ik begon steeds slechter te slapen en raakte alsmaar vermoeider. Ik begon me af te vragen of de stap richting werk te snel was geweest, of ik het wel aan zou kunnen.

Terug in het leven

Bij de regressietherapeut heb ik het sterfbed en overlijden van mijn zoon herbeleefd. In een drieënhalf uur durende sessie nam ik opnieuw afscheid van hem. Maar nu op mijn tempo, wanneer ik er klaar voor was. Terwijl ik alle emoties mocht voelen die ik voelde, ik hoefde me deze keer niet sterk te houden voor mijn zoon. En sindsdien….. Ik weet niet wat het is, hoe het werkt, of dit blijvend is….. Maar ik voel me lichter. Ik kan zelfs zeggen dat ik me deze week best goed voel. Ik heb twee nieuwe klanten aangenomen en ga vanaf volgende week drie uur werken. Ook omdat ik mijn werk echt gewoon leuk vind om te doen. Dat merkte ik ook met mijn eerste klant, maar het vroeg nog wel veel van mijn energie. Ik voel me de laatste twee weken weer energieker.

Mijn verdriet is niet voorbij, dat is er nog. Toch ervaar ik het als makkelijker om het leven weer aan te gaan. De kracht van het voelen in rouw? Manu Keirse beschrijft dit doorvoelen van de pijn als één van de rouwtaken. De tijd verstrijkt en langzaamaan begin ik weer wat meer zin te krijgen in dingen doen. Ik begin de klusjes in huis eindelijk af te maken. Gisteren schilderde ik mijn slaapkamer eindelijk maar eens! Ik woon hier al een jaar, haha, dat werd hoog tijd! De regelzaken verlopen vlotter, ik kan me beter concentreren. En ik heb zin om wat meer uurtjes te gaan werken. Toch vind ik die stappen ook spannend, want wat als ik weer terugval? Ik kies er dan ook voor om dat rustig op te bouwen. Drie uur per week moet makkelijk lukken, en is ook haalbaar wanneer ik me een week minder goed voel. En ondertussen blijf ik naar rouwtherapie gaan en ga ik komende week ook weer naar de regressietherapeut. Ik heb nog genoeg te verwerken en uit te zoeken! Ook over mezelf. Het verliezen van Jayden is een keerpunt in mijn leven. Waarin ik mijzelf en mijn leven opnieuw mag uitvinden.

Einde van een hoofdstuk

Het ontwerp van Jaydens grafmonument is eindelijk klaar. Ik heb maanden niet kunnen kiezen welke foto op zijn monument moest komen. De foto’s van de uitvaart voor in het album zijn eindelijk uitgekozen, ik kon er weer naar kijken. De herinneringskaartjes worden komende week opgehaald om te bundelen tot boekje. Vijf maanden verder. En pas nu kan ik het aan om dit af te sluiten. Misschien is dat ook een reden geweest dat ik het nog niet kon: het afsluiten. Met al deze laatste stappen rondom de uitvaart (monument, album, herinneringsboekje), sluit ik ook dat af. Daarna hoef ik niets meer te regelen voor hem, over hem, om hem. Ik moet dan alleen nog zijn spullen uitzoeken. Die staan nu boven opgeslagen. Ik liet een mooie speelgoedkist ontwerpen om herinneringen in te bewaren. In het design van zijn slaapkamer met elementen uit de rouwkaart. De dierbaarste herinneringen mogen daar in om voor altijd te bewaren. En daarmee komt het hoofdstuk van zijn leven in het mijne dan echt tot een einde. Om voor altijd bewaard te blijven en mee te nemen.

Twee meter omhoog

Alles wat ik de afgelopen vijf maanden heb gedaan, heeft mij gebracht waar ik nu ben. Daar ben ik dankbaar voor. Ik leerde over het leven na de dood, over zingeving. Over mijzelf, mijn ziel, mijn leven. Ik rouwde, herinnerde mijn kind, miste mijn kind, voelde intense pijn. Ik wilde niet meer leven. Ik worstelde. Ik zocht naar lichtpuntjes om aan vast te houden. Ik herbeleefde. Ik vond stilte, verlies en verbinding. Ik voel. En na dit enorme innerlijke werk, begin ik nu weer te bewegen richting het dagelijkse leven. Mijn proces is nog lang niet klaar. Maar ik kan het nu wel zien zoals het is: een proces. Ik kijk uit naar wat ik nog meer mag leren. Deze week voel ik mij goed. Misschien volgende week weer niet. Wie zal het zeggen. Ik heb al vijf maanden overleefd in de grootste pijn die ik ooit heb gekend. De volgende week dat ik mij niet goed voel zal ik ook overleven. Ik durf zelfs weer voorzichtig naar de toekomst te kijken en plannen te maken!

De slingerbeweging van rouw: twee meter omhoog, één meter omlaag.
Uiteindelijk komt het licht weer in zicht.