Rouwe stilte …

een warm bad

In het eerste deel van deze blog schreef ik over de weg die mij naar Java toe bracht. De ‘toevalligheden’ die ik onbewust volgde brachten mij in contact met Margo: coach en spiritueel begeleider met veel levenservaring. Inmiddels weet ik dat toeval niet bestaat. Dagelijks komen kansen onbewust op ons pad, waar we vervolgens bewust kunnen kiezen om die al dan niet te volgen. De rouwretraite Ruimte voor verliesverdriet was zo’n kans die per toeval in mijn veld van aandacht kwam, waar ik bewust voor koos om die te volgen. Na het contact over de retraite en de reservering van het plekje in november, had ik eerst de uitvaart van mijn zoon te regelen.

Na de uitvaart volgde verder contact met Margo. We spraken een moment af om te beeldbellen met elkaar om alvast even kennis te maken. Wanneer je een dergelijke retraite gaat volgen, is het belangrijk dat je een klik voelt met de persoon die jou tijdens de retraite gaat coachen of begeleiden. Dat geldt natuurlijk altijd op het moment dat je een traject in persoonlijke ontwikkeling, mentale ondersteuning of coaching gaat volgen. Maar zoals je bij een standaard traject (bijvoorbeeld GGZ of andere vorm van therapie of begeleiding) dicht bij huis rustig de tijd kunt nemen om tijdens afspraken te ervaren of die klik er is, heb je dat bij een retraite niet. Je kunt niet halverwege beslissen dat je toch liever verder gaat zoeken naar een andere ondersteuner. Je kiest vooraf bewust om het hele traject met die persoon aan te gaan. Blijkt de klik er gedurende de retraite niet te zijn, dan is dat erg jammer, maar helaas. Dus was het echt heel prettig om vooraf al even op deze manier kennis te kunnen maken. Voelen of de klik er is, voordat ik besluit om te gaan.

Tijdens onze beeldbelafspraak voelde ik mij direct heel warm onthaald door Margo. Ik vond het best spannend en zat heel hoog nog in mijn verdriet en emoties. Margo kwam direct op mij over als een heel warme, liefdevolle en kundige vrouw. Met veel empathie, enthousiasme en positiviteit wat zij uitstraalt. Ze vroeg naar mijn verhaal, deelde wat van haar verhaal, was heel open en liefdevol in haar communicatie. Ik voelde me vrij om alles te delen wat ik wilde delen en ze luisterde met aandacht. Daarna bespraken we de praktische zaken: de reis naar haar toe die geboekt moest worden en de invulling van de retraite. Margo heeft mij hierin bij alle te nemen stappen geholpen. Van de vaccinaties tot het boeken van hotels om te overnachten onderweg. Ze hielp mee in de zoektocht, verwees naar de juiste maatschappijen, gaf adviezen en ondersteunde bij alle vragen die ik daar over had. Zo kon ik alle voorbereidingen voor de reis in vertrouwen treffen en hoefde ik daarover zelf vrijwel niets op eigen houtje maar uit te zoeken. Samen bespraken we ook de invulling van de rondreis (Javatour) die ik erbij wilde boeken. Ik wilde ook graag wat van het land zien en ontdekken, gezien het een verre reis was die ik ging maken. Margo bevroeg mij over mijn interesses, wat wilde ik uit die rondreis halen? En op basis daarvan regelde zij de gids en stelde het programma samen. Ik vond het echt heel erg prettig dat ik daar zo in begeleid werd door Margo. Zij weet natuurlijk het beste via welke reisopties bij haar mooie Alam Kita te komen. Zij heeft de connecties in Indonesië, gidsen en dergelijke waar ze mee samenwerkt. Zij weet waar op te letten bij het boeken van bijvoorbeeld hotels, en via welke sites de treinreizen te boeken zijn. Wat het verschil is tussen de tientallen opties die overal geboden worden. Ik hoefde niets uit te zoeken, alleen maar voor mezelf te kiezen wat bij mij past. Echt een fantastische service biedt zij hierin, waar ik alleen maar diep voor kan buigen en dankbaar voor kan zijn.

loslaten

Acht weken later was het dan zover. De reis naar Java Indonesië stond voor de deur. Doodeng, zo ver op reis, alleen, midden in al mijn verdriet. Waar begon ik aan? Ach, ik heb niks meer te verliezen, gewoon gaan, kom op. Ver buiten mijn comfortzone begon ik er ook wel wat tegenop te zien. Maar het was toch iets wat ik altijd al heel graag heb willen doen. En dat zorgde weer voor gezonde spanning wat ook weer positieve energie gaf. Door alle ondersteuning in het plannen en boeken van de reis, wist ik voor mijn vertrek precies van dag tot dag waar ik zou zijn, hoe ik zou reizen en waar ik zou overnachten. Ik wist dat ik alleen tijdens mijn heenreis naar Yogyakarta zelf de weg zou moeten vinden, maar vanaf het uitstappen uit de trein in Jogja zou ik al worden opgevangen door mijn gids. Om de eerste week iedere dag met haar op pad te gaan. Zij zou mij verder begeleiden. En ook de doorreis naar Karimunjawa was helemaal geregeld. Ik had dus niets om me zorgen over te maken, kon het gewoon op me af laten komen en ondergaan. Alles waar ik controle over kon uitoefenen was geregeld. Nu was het tijd om te gaan ervaren. Ik liet los om het onbekende aan te gaan. En man, wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan! Het avontuur dat achteraf de verhaallijn van ‘Mijn leven, deel 2’ zou gaan inspireren.

Hernieuwde dankbaarheid

In die acht weken voor de reis ontdekte ik steeds meer over spiritualiteit. Door alle boeken die ik las, meditaties die ik deed en ervaringen die ik beleefde. Nog altijd geen idee van wat mij allemaal te wachten stond in Indonesië, ik had de invulling van het programma volledig aan Margo overgelaten. Ik vertrok naar Schiphol en begon aan mijn avontuur, wat uiteindelijk mijn grootste zoektocht naar het leven zou inspireren. Na landing op het vliegveld van Jakarta, werd ik opgewacht door mijn privé chauffeur. Bij het boeken van mijn hotel in Jakarta, kon ik deze mee reserveren. Dat voelde voor mij prettig, zodat ik niet hoefde te zoeken daar in Jakarta hoe ik bij het hotel aan zou komen. De chauffeur bleek mij al een WhatsApp te hebben gestuurd, op moment dat mijn telefoon weer bereik had. Zo hielden we contact en kon ik hem heel gemakkelijk vinden op het vliegveld. We hadden een rit van driekwartier te gaan naar mijn hotel. Jakarta is een enorme stad en tijdens de rit kreeg ik er al een eerste beeld van. Het was wel al donker, dus veel meer dan de grote luxe gebouwen zag ik niet. Dat bleek de volgende dag wel! Na overnachting in het hotel, liep ik naar het treinstation. Een wandeling van een kwartiertje en heel gemakkelijk te vinden. Op het treinstation werd ik heel vriendelijk geholpen om het juiste perron te vinden. De treinreis van ruim zes uur bracht me van Jakarta naar Yogyakarta (Jogja). Vanaf het treinspoor kwamen de sloppenwijken goed in zicht. Jeetje, wat een cultuurshock! Maar ook de natuur waar we doorheen reden leerde ik zo al wat kennen. De rit ging van stedelijk gebied, naar rijstvelden, naar sloppenwijken, en weer door stedelijk gebied. En zo ging dat zo’n zes uur lang door. Hoe verder we van Jakarta afraakten, hoe schoner het gebied werd. Steeds verder richting het boeren gebied, steeds meer natuur. Om weer in de relatief ook grote stad Jogja te eindeigen. Mijn eerste indrukken van het land brachten mij een hernieuwde dankbaarheid voor het propere Nederland. Ja, we betalen ons scheel aan belasting en meneertje overheid neemt heel veel van ons. Maar….. We krijgen er toch ook wel heel veel voor terug als welvarend land.

nieuwe mensen, nieuwe cultuur, nieuwe ervaringen

In Jogja werd ik ontvangen door mijn gids Gabor. Nog zo’n ontzettend lieve vrouw. Heel spontaan, sociaal, liefdevol, warm en vol humor. Gabor is geboren Javaanse en spreekt ontzettend goed Engels. Communicatie was dus geen enkel probleem. Ik heb heel veel mooie gesprekken met haar gehad over het leven, over de dood, over cultuur, over spiritualiteit. Omdat Gabor zelf niet graag auto rijdt, was haar goede vriend Arnantan onze chauffeur. Met zijn drieën zijn we heel de week dagelijks op pad geweest, aten we samen en deelden we onze verhalen en ervaringen. We huilden, we lachten, waren vol energie of doodop. Alles was er en ik ben enorm dankbaar voor hun begeleiding tijdens mijn Javatour. Ik heb veel gewandeld en de omgeving verkend, gerust, genoten van de warmte. Er was een jazzfestival in het dorp waar ik verbleef wat ik heb bezocht samen met andere gasten uit het resort. En zo leerde ik op de eerste dag al heel veel over de Javaanse cultuur en ook over de vele invloeden uit Nederland die daar hun vorm hebben gekregen.

Met mijn gidsen bezocht ik verder allerlei bezienswaardigheden waar ik veel leerde over de verschillende religies, leefwijzen, cultuur, ceremonies, rituelen en gebruiken in het land. Denk hierbij aan een boeddhistisch klooster en -tempel, hindoese tempel, Sultan Palace en een permacultuur. En hierin vond ik mijn eigen visie op spiritualiteit. Wat geloof ik eigenlijk zelf? Hoe denk ik er over? Wat betekent dit voor mij? Wat past bij mij? Wat zijn mijn overtuigingen? En we bezochten verschillende soorten cuisines: van traditioneel Javaans tot streetfood, mediterraans, en zelfs een Nederlandse patisserie. Maar ook de natuur gingen we in. De rijstvelden, watervallen, bergen. En naast al deze culturele bezoeken praatten we. Veel. Over het leven, de dood, zingeving, verlies, herpakken, levenslessen, ervaringen. Gabor is ook professioneel tarot legster. En tijdens ons bezoek aan de permacultuur deed zij ook een legging voor mij, op vragen rondom het overlijden van mijn zoon. De zingeving ervan, het waarom? De inhoud van de legging zal ik je besparen, dat ik voor jou helemaal niet interessant maar heel persoonlijk voor mij. Ik heb altijd wel open gestaan voor dit soort dingen, maar neem het ook met een korreltje zout. Ik denk dat vooral belangrijk is hoe je zelf een legging interpreteert. Wat betekent het voor jou? Wat resoneert met jou en wat niet. Wat wil jij er uit halen? Dan kom je bij de boodschap vanuit jouw ziel, vanuit je innerlijk weten. En kun je jouw eigen antwoorden formuleren. Ik heb tarot wat leren kennen nu en zie het vooral als een hulpmiddel om mijn eigen antwoorden te vinden. En daarmee was het interessant om eens op deze manier te ervaren. Ik had nooit eerder daarmee gewerkt, maar was er wel al eerder eens nieuwsgierig naar geweest. Ik vind het vooral leuk te ontdekken dat het soms echt ontzettend kan resoneren met waar ik mee bezig ben. En soms ook niet, en dan laat ik het lekker naast me liggen. Zie het als hetzelfde als wekelijks je horoscoop lezen. Haal er uit wat bij je past en wat niet past laat je lekker links liggen.

In alles wat ik bezichtigde, de mensen die ik ontmoette, de verhalen die we deelden, leerde ik vooral een stukje van mezelf terugvinden. Namelijk mijn spirituele nieuwsgierigheid, die ik na mijn pubertijd eigenlijk ben verloren. En doordat mijn reis was gericht op het rouwwerk om mijn zoon, besteedde ik onbewust ook heel veel aandacht aan de eerste rouwtaak: de realiteit onder ogen komen door het steeds opnieuw vertellen van mijn verhaal. Java is daarnaast gewoon een ontzettend spiritueel land. De mensen leven écht in contact met hun afkomst, hun ervaringen, de natuur en omgeving: in contact met zichzelf en het leven. Zo mocht ik ook de spirituele groep van Gabor en Arnantan ontmoeten. Op een avond bij één van hen vrienden thuis, waar ze samenkwamen met hun spiritueel leider. Deze avond en samenkomst was speciaal voor mij samengesteld, om te delen en te helen. Een heel bijzondere ervaring, waar ik in deel drie over verder zal vertellen.

To be continued……