Rouwe stilte …

Ik open mijn laptop, open mijn blog, open een nieuwe bericht pagina en kijk op de klok. Ik zie: 21:21 uur, 9-9-2025. Het moment dat ik begin met het schrijven van dit bericht. De datum: allemaal negens: 9-9-2025, (2+0+2+5=9). Negen is het cijfer dat staat voor afronding. 2025 is astrologisch gezien ook een jaar van afronding. Afronding van een fase, om een nieuwe cyclus te starten in 2026. Het tijdstip: 21:21uur, eenentwintig over 9, 21-9-2024 is de sterfdag van mijn zoon. Ik wilde eigenlijk ergens anders over schrijven vandaag, maar dit trok toch mijn aandacht. De combinatie van die 21-9 samen met de negens in de datum, dat betekent voor mij iets. Het brengt mij terug naar het exacte moment van zijn overlijden.

Namelijk: vorig jaar op 21 (=9 op de klok) september (9e maand) om exact 9uur ’s morgens, op 9 jarige leeftijd blies Jayden zijn laatste adem uit. Op de dag dat de meteorologische herfst begon. Waar ik in de voorgaande maand mei nog vroeg aan de hemel “Laat ons alsjeblieft de zomer nog gegund zijn om herinneringen te maken en laten we dan in de herfst opnieuw opmaken hoe het ervoor staat”. Op het tijdstip waarop zijn vaders wekker af ging om wakker te worden, omdat hij weer langs zou komen die dag. Precies nadat ik het verhaal van zijn lievelingsboek uitlas op zijn sterfbed, het boek dat ik al twee dagen aan het voorlezen was. Precies op dat moment nam Jayden nog één diepe laatste ademteug, opende zijn ogen en keek mij aan. En ik kon niets anders meer dan terugkijken, zijn hand vasthouden en tegen hem zeggen “Het is goed lieverd, ga maar”, met de tranen rollend over mijn wangen. In angst, in spanning, in verdriet. Afwachtend wat er ging komen, strak naar hem blijvend kijken om geen seconde te missen van ons laatste oogcontact. Jayden blies zijn laatste adem uit, sloot zijn ogen en stopte zijn hart. Zijn lichaam in een diepe rust. Ontspannen, vredig. En leeg. Om exact 9:00uur ’s morgens.

Hoewel dit het meest verschrikkelijke moment in mijn leven is geweest, had zijn sterven zelf niet mooier kunnen gaan. Het exacte moment, dat openen van zijn ogen, de laatste uitademing als een slaak van verlichting, het sluiten van zijn ogen. De start van de eeuwige rust voor zijn lichaam. Ik had nog nooit iemand zien overlijden. Ik had wel eens een overleden persoon gezien, maar niet het overlijden zelf ooit meegemaakt. Na het overlijden heb ik nog bijna drie kwartier naast zijn lichaam op bed gelegen. Heel de ochtend moest ik al nodig naar het toilet. Ik was al sinds zes uur wakker. Maar ergens, onbewust, zal ik het ook hebben aangevoeld, want ik ging niet van zijn zijde. Dat deed ik pas tegen tienen. Toen de eerste mensen binnen begonnen te komen. Mijn vader, Jaydens vader. Mijn moeder was er al, die sliep heel die week al bij ons in huis.

Ik vertelde de mensen hoe het was gegaan. Zo vredig als het was gegaan. En ik hoor mezelf nog regelmatig terug op die dag, hoe ik vol stom geslagen verbazing steeds weer zei: “Ik vind het heel raar om te zeggen, maar het was zo mooi”. En dat was het ook echt. Ondanks dat het moment het meest hartverscheurende moment uit mijn leven was. En ik heb gehuild en gehuild en gehuild. En naar hem gekeken. En nog meer gehuild. En ik heb mij gevoeld alsof mijn hart uit mijn lijf werd gerukt. Mijn glazen hart met een honkbalknuppel in miljarden stukjes werd geslagen. En ik heb mij verdoofd gevoeld. Lamgeslagen. En stil en verward. En nu, nagenoeg één jaar verder, vraag ik mij regelmatig af hoe ik in hemelsnaam zo’n rust heb kunnen bewaren op zijn sterfbed. Waar heb ik ooit de kracht vandaan gehaald om dat op die manier voor hem te kunnen doen. En toch heb ik het gedaan, met alle liefde in mijn lijf, alle liefde voor mijn zoon, iedere laatste korrel liefde die ik had gaf ik voor hem.

Nadat de huisarts was wezen schouwen en de uitvaartbegeleidster langs was geweest voor het samen wassen van Jaydens lichaam en de koeling plaatsen, besefte ik mij ineens iets. Ik had de babyfoon nooit uitgezet. Die heeft heel de week staan opnemen, dus ook zijn sterfbed en zijn overlijden staan op camera. En weetje, ik was daar heel erg blij om. Ik heb het sterfbed van mijn zoon, inclusief het overlijden en wassen en opbaren allemaal vastgelegd op camera. Zonder het te weten. Het zijn geen vrolijke herinneringen, geen mooie momenten waar je de camera voor pakt om het vast te leggen. Maar ik heb ze wel. En ik ben er tot de dag van vandaag dankbaar voor. In het afgelopen jaar heb ik de beelden vier keer teruggekeken. Gewoon, om mezelf er aan te herinneren hoe vredig hij is gegaan. En om weer even intens te huilen. Maar ook om te herinneren.

Nu is het bijna een jaar geleden, nog maar twaalf dagen te gaan. Onvoorstelbaar hoe surreëel het blijft soms. Dat is hetgeen waarover ik vandaag eigenlijk wilde schrijven, maar die bewaar ik nog even tot een volgend bericht 😉